خود را بندهء حقيرى ، ليكن به سرورى و نگه « 1 » داشت گروهى از خلق خدا « 2 » مأمور و مجبور « 3 » بايد انگاشت . بيت « 4 » يكى در همّت ذرّه نظر كن * هواى كيستش با اين حقيرى و چون در تحصيل مراتب بلند اخروى و اكتساب مطالب عالى معنوى ، سزاوار چنان است كه همّت عالى گمارند و مقاصد دنيا را طفيل آن كمالات و حالات عليّه شمارند ، « 5 » لاجرم همّت « 6 » پادشاهانه هم مطلبى رفيع و شاهانه « 7 » بايد و خردمندان « 8 » را حوصلهء نفس به غايت « 9 » وسيع و شاهانه « 10 » شايد . چنانچه « 11 » حضرت مصطفى ، « 12 » صلوات اللّه عليه ، فرموده كه « إنّ اللّه تعالى يحبّ معالى الأمور و أشرافها « 13 » و يكره سفسافها 73 « 14 » » . بيت علوّ همّت تو دامن « 15 » از جهان « 16 » افشاند * سپهر با همه قدرش غبار دامان شد « 17 » فرع « 18 » دوّم ، ملكهء حلم و وقار است و آن عبارت از سكون و اطمينان نفس است در حين وزيدن عواصف شهوت و غضب و برتافتن مشقّت مصابرت و تعب به اميدوارى خشنودى و رضاى ربّ . پوشيده نيست كه اگر صاحب مسند شاهى را سكينهء نفس و وقار در طبيعت قرار نيافته باشد « 19 » ، لاجرم به هر امر ناملايم كه به او رسد ، طيش و اعراض نفسانى نمايد . چون صاحب قدرت و اختيار ، زودزود به اجرا و امضاى مشتهيّات قوّت نفسى مسارعت نمايد « 20 » ، انواع خلل و فساد به اهل بلاد و « 21 » كافّهء رعايا و اجناد رسد .

--> ( 1 ) . م : نگهبانى . ( 2 ) . م : بندگان حق . ( 3 ) . م : - مجبور . ( 4 ) . م : شعر . ( 5 ) . م : - و چون در تحصيل . . . عليّه شمارند . ( 6 ) . م : كه علم . ( 7 ) . م : را مطلب همت رفيع و شاهانه . ( 8 ) . م : خردمند . ( 9 ) . م : - به غايت . ( 10 ) . م : سعادتمندانه . ( 11 ) . م : - چنان‌چه . ( 12 ) . م : كه پيغمبر . ( 13 ) . س ، م : - اشرافها . ( 14 ) . س ، م : يبغض . ( 15 ) . م : - دامن . ( 16 ) . م : + كه پاى . ( 17 ) . م : گشت . ( 18 ) . م : - فرع . ( 19 ) . م : - قرار نيافته باشد ، + نباشد . ( 20 ) . م : كند . ( 21 ) . م : - و .